Verhalen    - 'Nachtmens' -

Vermoeid streek Kyra de haren uit haar gezicht, nog half slapend zat ze op de bank. Ze moest ook eens wat rustiger gaan leven, dit was niet vol te houden. Vanmorgen om zes uur was ze thuis gekomen, na een dolle avond. Ze leefde nu al jaren zo: overdag haar rustige en saaie baan, een pizza of junkfood en dan het nachtleven in. Ze wist heus wel, dat het niet gezond was, maar je leeft maar één keer. Een pijnscheut ging door haar hoofd, ook dat nog: een kater! Ze besloot om maar weer haar bed in te duiken, tenslotte versliep ze haar weekend altijd, overdag was ze niet op haar best. 
"Ik moet mijn leven beteren", mompelde ze terwijl ze onder haar dekbed kroop 
Eenmaal in slaap lag ze onrustig te woelen, vreemde dromen bespookten haar. Op het moment, dat het beangstigend werd, schoot ze wakker.
Langzaam kwam ze bij haar positieven. Ze opende haar ogen. 
"Het is al nacht", was haar eerste gedachte. Maar er klopte iets niet. Ze probeerde kalm te blijven en zich te concentreren. Er was geen nachtgevoel zoals normaal, ze voelde zich suf! Hoewel haar ogen nu aan de duisternis gewend zouden moeten zijn, zag ze zelfs geen vage contouren van het bed en de kast die er zeker moesten staan. Geen medewerking van haar ogen om zich te oriënteren, dus besloot ze op het geluid af te gaan. Er was te véél geluid! Er reden auto's door de straat, kinderen waren aan het spelen en schreeuwden naar elkaar. Ook hoorde ze diverse vogels. Haar hard ging steeds sneller kloppen. Ze zag niets, alleen maar zwart! Haar handen begonnen te bibberen. 
"Ik ben blind!" 
Die gedachte bleef door haar hoofd malen, terwijl ze op haar bed ging liggen. 
Urenlang bleef ze liggen, wat moest ze anders doen? Ze probeerde de situatie rustig te overdenken. Wie moest haar helpen? Ze had geen familie en haar stapvrienden waren alleen voor het nachtleven beschikbaar. Eigenlijk leefde ze maar oppervlakkig. 
Langzaam verschenen er vage beelden die, terwijl de tijd verstreek, veranderden in haar bed en de kast. Ze kon weer zien! Alle angst viel van haar af en ze danste naar de huiskamer. 
Kyra zette de radio aan en plofte op de bank. 
"Alles is weer normaal!" riep ze naar haar kat die zoals gewoonlijk zweeg. 
Ze keek naar buiten, het was erg rustig; geen kinderen spelend op het pleintje, geen rijdende auto's, alleen wat katten liepen over straat. Ongerust liep ze naar de radio om het geluid af te zetten. Onmiddellijk was het doodstil, alle geluiden die haar normaal overdag ergerden ontbraken. 
Er was maar één oplossing, haar horloge zoeken. Ze vond het onder haar kussen. Ze hield haar adem even in, het was nacht, daarom was het zo stil. Ze belde het telefoonnummer voor de tijd, maar er veranderde niets. Het bleef nacht. 
Maar waarom kon ze zien? Haar eerste inval was de lamp bekijken, maar die was uit. Ze voelde zich verslagen, ze kon alleen maar in het donker zien. Ze overdacht de consequenties: Nooit meer naar het strand, geen felle discolampen en zelfs boodschappen doen was onmogelijk geworden. Er was niemand om haar op te vangen. Nu was ze een echt nachtmens, met een duister bestaan. 

Verschenen bij de Stichting Care Net Holland