Artikelen > Gezondheidszorg Mijn persoonlijke ervaringen met Artisan-implantlenzen (Myopie) Er zijn mensen die jaren lang met veel plezier lenzen dragen. Tot
die groep behoor ik niet! Hoeveel verloren uren en geld mijn lenzen gekost
hebben, dat weet ik niet. Dertig keer per dag verschonen van lenzen was
in ieder geval een grote ergernis. En met -15 ga je toch ook niet zo gezellig
aan de bril. Gelukkig dat ik niet als Neanderthaler geboren ben. Ik had
die sabeltandtijger pas opgemerkt na zijn eerste hap.
Na een paar enthousiaste verhalen van kennissen, besloot ik eens te informeren naar een laserbehandeling. In het oogziekenhuis Rotterdam werd ik zorgvuldig voorgelicht. Helaas was met mijn sterkte een laser geen optie. En sommige specialisten raden deze af vanaf -10. Wel opperde de chirurg om een lens in mijn oog te plaatsen. Alsof een laser al niet erg genoeg is. Enkele slapeloze nachten later besloot ik dat mijn dromen van mijn ogen open doen en kunnen zien sterker waren dan mijn nachtmerries. Wel koos ik voor een ander ziekenhuis. Dit omdat in september 1999 Dokter Trap van het Diaconessenhuis Zeist al veel ervaring had met deze operatie en Rotterdam nog moest beginnen. Dus een second opinion werd voor ik het wist twee operatie-afspraken: één begin december en één vlak voor de kerst. Verdwaasd luisterde ik naar de opname-informatie en liet ik bloed afnemen. Dizzy van mijn beslissing nam ik een taxi naar huis. Omdat ik na de operatie een maand niet mocht zwemmen ging ik eerst op reis. Niet onder water, vanwege mijn lenzen en altijd zand in mijn ogen. Dit alles nam ik veel sterker waar dan voorheen. Na de vakantie kwam de datum van de operatie steeds dichterbij. Op 9 december ging ik nerveus naar het ziekenhuis. Op de polikliniek riep een zuster:" Oh, je bed is nog niet klaar". Ik voelde mij vreemd, ik was toch helemaal niet ziek? Het wachten duurde lang. De rit naar de OK was minder prettig. Gelukkig werkte de narcose snel. En ook kwam ik weer snel bij. De operatie duurt maar tien minuten en de narcose twintig minuten. Aan mijn oog voelde ik niets. Helaas kreeg ik mijn lens niet in mijn andere oog. Dus bleef ik die dag in de 'mist' leven. De narcose zorgde voor uren misselijkheid. Uiteindelijk besloot ik om mij toch maar naar huis te laten rijden. Doodziek kroop ik thuis in bed. De volgende morgen mocht de lap van mijn oog. Nerveus en ondersteund door mijn vriend schoof ik het lapje weg. Ik had redelijk goed zicht! In de spiegel zag mijn oog er redelijk uit. Er waren wat gesprongen adertjes en het natuurlijke litteken zat netjes onder mijn ooglid. De eerste dagen was lezen en werken aan de computer lastig. De ogen moesten weer leren communiceren. Maar bij controle bleek dat de operatie prima gelukt was. De weken voor kerst lag ik s'nachts wakker en bewonderde streepjes licht. Ook in de badkamer kon ik het niet geloven. Het voelde als een wonder. Zien zonder contactlens. De operatie van mijn linkeroog was drie weken later. Ik besloot eerst te bellen met de anesestist. Die nam mijn klachten zeer serieus. En al mijn angsten bleken voor niets. Ook deze operatie ging prima. Alleen mijn oog prikte licht na de operatie. Van deze narcose herstelde ik prima. Vijf uur later genoot ik thuis van een heerlijke maaltijd. De weken erna werd het zicht steeds beter. Hoewel ik mij toch vanaf het begin al prima kon redden. En nu meer dan een jaar later. Eigenlijk ben ik er erg aan gewend. Soms vergeet ik dat het ooit anders was. Met mijn rechteroog haal ik 100% en met mijn linkeroog 80% scherpte. Maar voor de operatie met contactlens haalde mijn linkeroog maar 70%. Ik heb implantlenzen -17. Deze zijn 5mm, dat is kleiner dan de lenzen voor lagere sterktes. Daarom heb ik soms 's nachts last van lichtinval. Voor mij was veel scherpte belangrijker, 's avonds autorijden deed ik toch al niet meer. Lezen van kleine letters is soms moeilijk. Maar een leuke leesbril is niets vergeleken met -15. Algemene informatie |